واژه اسطوره

اسطوره کلمه‌ای معرب است که از واژۀ یونانی هیستوریا (historia) به معنی «جستجو، آگاهی، داستان» گرفته شده‌است. برای بیان مفهوم اسطوره در زبان‌های اروپایی از بازماندهٔ واژهٔ یونانی میتوس (mytos) به معنی «شرح، خبر، قصه» استفاده شده‌است.

در فهم عامه و در برخی از فرهنگ‌ها، اسطوره (اساطیر) معنی «آنچه خیالی و غیر واقعی است و جنبهٔ افسانه‌ای محض دارد» یافته‌است؛ اما اسطوره را باید داستان و سرگذشتی مینوی دانست که شرح عمل، عقیده، نهاد یا پدیده‌ای طبیعی است که دست کم بخشی از آن‌ها از سنت‌ها و روایت‌ها گرفته شده و با آیین‌ها و عقاید دینی پیوندی ناگسستنی دارد. در اسطوره سخن از این است که چگونه هر چیزی پدید می‌آید و به هستی خود ادامه می‌دهد. علم اسطوره‌شناسی به بررسی اساطیر می‌پردازد.

سرگذشتی مینوی :

سپنتا SEPANTA و انگرهه ANG-RAHE دو صفت انسانی هستند که بنامهای سپنتا مینو و انگرهه مینو نامیده شدند دو رشته آویزان از تصویر فروهر نشانگر این دو صفت میباشد. سپنتا به معنی افزایندگی میباشد که در مقابل انگرهه به معنای کاهندگی (تبه کاری ) میباشد. انگرهه که معادل غلط آن اهریمن تعریف شده بنا به اشتباه در مقابل اهورامزدا گذاشته شده است.سپنتا در مزدیسنا چهارمین صفت ایزدی ای است که هر انسان باید آن را به دست آورد.سپنتا عشق و محبت است که به آن (سپنتا آرمیتی) نیز می‌گویند این صفت را (پارسایی و فروتنی پاک) نیز معنا کرده‌اند.بر اساس این صفت انسان باید نسبت به همه عالم عشق بورزد چرا که عشق کلید یافتن سعادت جاودانیست.به بیان دیگر عشق و فروتنی به همنوع و اهورا مزدا عامل موثر در رستگاری انسان است